De “Epigraphes Antiques”is een serie van zes koppen, gemaakt uit serpentijn, afkomstig uit Zimbabwe, en vernoemd naar de gelijknamige “ épigraphes antiques” van Claude Debussy. Een épigraphe is een motto. Een korte tekst, boven een stuk geplaatst, die in het kort de bedoeling ervan aanduidt. De beelden kunnen ook gezien worden als een zesstemmige fuga, waarin de gekwetste figuren met elkaar redeneren.
De “Epigraphes Antiques” zijn, elk op hun eigen manier, gekwetste koppen. Hun blik is naar binnen gekeerd. Zij zijn één, maar ook samen. De beelden vertegenwoordigen niet het individu, maar de groep. De blik van de gehele groep is afgewend van de buitenwereld. Voor Margret staan de groep voor de patiënten die zij tegenkwam in de psychiatrie en voor het lijden van sommige bevolkingsgroepen in Afrika.
